Guðrún Kristjánsdóttir, almannatengill og blaðmaður, saknar ekki barsins. Nú verður til ný og spennandi saga á hverjum degi. Guðrún settist niður og skrifaði fyrir SÁÁ blaðið.
Fyrir fáeinum árum rakst ég á konu á förnum vegi sem ég hafði ekki séð í mörg ár, svo mörg raunar að ný öld hafði gengið í garð í millitíðinni. Þetta væri sjálfu sér ekki saga til næsta bæjar nema vegna þess að hún hóf samræðurnar á því að segja:
„... langt síðan ég hef séð þig á BARNUM.“
Undrunin í svip mínum leyndi sér vart þegar ég svaraði henni um hæl að það væri nú ekki skrýtið, ég hefði ekki komið við á BARNUM í átta ár. Eftir að hafa skipst á nokkrum kurteislegum orðum og síðan kvatt hana, fékk ég undir eins sterkt á tilfinninguna að blessuð konan taldi mig aðeins hafa verið í stuttri pásu frá BARNUM, kannski í hálft ár eða svo, en að ég væri örugglega ekki alveg hætt að venja komur mínar þangað. Í þessum fábrotnu en svolítið furðulegu orðaskiptum benti margt þess. Það lá í það minnsta ljóst fyrir að hún sótti BARINN ennþá og hafði gert 8 árum lengur en ég.
Þótt ég muni fráleitt allt frá þessu tímabili í lífi mínu þegar ég og áfengið áttum í eldheitu en afar stormasömu ástarsambandi, man ég þó vel eftir hlýlegu andliti þessarar indælu konu sem oft lagði lykkju á leið sína til þess að spjalla við mig. Um hvað við ræddum er að vísu í óræðri þoku. En ég ímynda mér að samtölin hafi flest verið á þessa leið:
„...hæ, hvernig hefur þú það, hvað segir þú gott, rosalega ertu í flottum bol, jakka, skóm ...“ og þar fram eftir götunum.
Einhvernveginn alltaf sama sagan. Þó veit ég það ekki fyrir víst.
Hitt veit ég að eitt BAR-kvöld er öðru líkt í minningunni. Mér er nánast lífsins ómögulegt að greina eitt kvöld frá öðru. Alveg sama hversu oft ég gramsa í minningunum. Samt er fátt sem ég hafði til þessa tileinkað mér af jafn mikilli kappsemi og elju í lífinu og þennan einstaka BAR. Jú, ég gæti nefnt nokkur kristaltær augnablik, eitt og eitt atriði og einhverjar uppákomur, en hvort þau áttu sér stað með margra ára millibili, margra daga eða sama kvöldið, man ég óljóst. Það er alltént ósköp fátt sem stendur upp úr frá BAR-árunum þegar á heildina er litið. Afar fá brot miðað við samviskusamlega ástundun.
Þetta var alltaf sama sagan.
Það sem ég er að reyna að segja hér er að drykkjuástarsaga mín var síbylja, rétt eins og sama lagið sem er leikið aftur og aftur, ár eftir ár.
Svo dreginn sé upp einföld en dökk mynd úr lífi mínu á síðustu öld, þá hverfðist það meira og minna allt um að komast á BARINN og fá sér í glas. Allt annað var í aukahlutverki. Verst þótti mér að á milli „sælustundanna“ á barnum var hið „borgaralega“ líf farið að íþyngja mér mjög undir það síðasta.
Ekki ætla ég að dæma þessa konu sem ég hitti á förnum vegi, veit í sjálfu sér fátt um afdrif hennar og sögu. Það sem gerðist innra með mér þegar ég rakst á hana var að hjarta mitt og hugur fylltust í senn af þakklæti og sorg. Ég varð sorgmædd yfir því að sjá fortíð mína í þessari annars ágætu konu sem enn, 8 árum síðar, saknaði veru minnar af BARNUM, og nánast yfirþyrmandi þakklát vegna þess að líf mitt er ekki lengur galtóm síbylja.
Eftir að ég tókst á við drykkjuáráttu mína með hjálp þeirra sem bestu þekkinguna hafa á þessum sjúkdómi er líf mitt ekki lengur alltaf sama sagan.
Ný og spennandi saga verður til á hverjum einasta degi.