Sakna þess ekki að drekka

Ég var spurð að því um daginn hvort ég saknaði þess að drekka. Bíddu, leyfðu mér að hugsa.  Hvað er klukkan? Hvenær kom ég heim? Hvar er veskið mitt? Dúndrandi hjartsláttur í vinstra gagnauganu, trommusóló í því hægra. Þorsti sem ekkert magn af vatni getur stöðvað, mosi í munninum og ískrandi andadráttur. Óróleiki og kvíði sem skríður út í alla taugaenda ; heldur fyrir þér vöku en aftrar þér samt frá því að fara á fætur. Nei, ég sakna þess ekki að drekka.

Ragnheiður M. Kristjónsdóttir blaðamaður

Sjá SÁÁ blaðið 2009, 3.tbl