Það eru rúmlega ellefu ár síðan ég gekk inn á Vog heldur skömmustulegur.
Framtíð mín var í rúst. Ég sá enga leið úr þeim hörmungum sem ég taldi að heimurinn hefði komið mér í. Óréttlæti heimsins var takmarkalaust.
Sjálfsvorkunin umvó mig eins og hlýtt teppi og þó svo ég væri á spítala fyrir drykkjumenn þá var ég mjög efins að áfengi væri mitt vandamál.
Því það skildu nefnilega fáir hvað var eriftt að vera ég, óuppgötvarður, afskiptur og ekki metinn að verðleikum. Ef fólk bara vissi af þeirri djúpstæðu snilli, gáfum og þekkingu sem ég bjó yfir.
En þegar líða fór á vistina og ég hafði látið örlítið af hinni skandi heyrn (fæðingargalli) þá fóru að renna á mig tvær grímur. Gæti verið að ég hefði einhvern þátt í því hvernig fyrir mér var komið? Gat verið að ég hefði aldrei tekið ábyrgð á líðan minni eða hegðun og það væri ÉG sem þyrfti að breytast, en ekki heimurinn.
Og þarna steig ég í raun fyrsta skrefið í átt til þess lífs sem ég lifi í dag.
Þetta kom upp í hugan því að upplifun mín af því að heimsækja 12 spora fundi þessa dagana er í hrópandi ósammræmi við þann þunga og erfiðleika sem ríða nú yfir á Íslandi.
Þar ríkir gleði og bjartsýni, kátína og upplifsdirfska, ríkir von og trú.
Og ástæðan er í raun einföld. Á 12 spora fundum er fólk sem hefur botnað í lífinu, hefur tekið ábyrgð á því sem það átti og látið hitt lönd og leið, því hefur lærst að þekkja takmörk sín en á sama tíma vera tilbúin að gefa af sér ef það á við. Það hefur reynslu af því að erfiðustu hjallarnir eru yfirleitt undanfari góðra tíma og síðast en ekki síst er þetta fólk sem veit það að flest vandamál eru heimatilbúin.
Og í þessari heimssýn felst svo mikill léttir. Því að þegar maður sjálfur ber ábyrgð þá hefur maður það líka í höndum sér að byggja upp að nýju - þegar óveðrinu slotar.
Þorleifur Örn Arnarsson