SÁÁ

Könnun

Á SÁÁ að þróa sérstaka meðferð fyrir einstaka hópa eða ætti sama meðferðin að duga fyrir alla?

Lets get lost

Bandarísk 1988

Leikstjóri: Bruce Weber

Leikarar: Chet Baker, William Claxton, Carol Baker

17. október í Von

Sýnd kl. 21:00

 

“Svalasta og smartasta mynd sem gerð hefur verið”, sagði einn gagnrýnandinn. Annar sagði Let’s Get Lost vera einu heimildarmyndina sem hann hefði séð sem væri eins skáldsaga; ferðalag að persónuleika Chet Baker, allt að dýpstu sorginni bak við fegurð hans. Aðrir töluðu um hversu vel myndin lýsti því hvernig yfirþyrmandi persúnutöfrar Chet Bakers og óendanlegir hæfileikar gátu ekki bjargað manninum, fíklinum, frá glötun.

 

Chet Baker varð ungur óskabarn cool-jassins í Kaliforníu; frábær trompetleikari sem leit út eins og James Dean og söng eins og Harry Belafonte á aðeins of stórum skammti af róandi. Heimurinn lá fyrir fótum hans. En hann var forfallinn heróínisti og höndlaði hvorki athyglina, velgengnina, frægðina né nokkurt annað. Hann seldi trompetin sín til eiga fyrir næsta skammti, sat í fangelsum víða um heim (meðal annars eitt ár á Ítalíu) og var vísað úr landi hér og þar (Vestur-Þýskalandi, Bretlandi meðal annars). Hann var laminn í klessu; framtennurnar barðar úr honum, þannig að hann gat ekki lengur spilað á trompet. Til að draga fram lífið og fullnægja heróínþörfinni vann Chet á bensínstöðvum. Hann hafði misst allt.

 

En þótt hann gæti ekki spilað á venjulegan trompet náði hann góðum tökum á flugelhorn, sem svipar til trompets í útliti og hljóm en er samt annarrar tegundar. Chet Baker náði að byggja upp nýjan feril með flugelhorninu og söng sínum, einkum í Evrópu. Hann fannst látinn á hótelherbergi í Amsterdam með mikil sár á höfði árið 1988, sama ár og Let’s Get Lost var frumsýnd. Herbergið var fullt af heróíni og það var Chet líka. Engin merki sásut um átök og það var úrskurðað að Chet Baker hefði látist af slysförum. Hann var 58 ára þegar hann dó.

 

Leikstjóri Let’s Get Lost er tískuljósmyndarinn Bruce Weber. Myndin er tekin í svart hvítu og er á stundum svo smört að það er eins og áhorfandinn sé að blaða í gegnum gömul Vouge- eða Interview-blöð.  Á stundum er eins og aðdáun Weber á poppgoðs-eiginleikum Chet Baker sé að kæfa söguna en harmurinn í Baker brýst alltaf fram. Það þarf ekki að taka fram að tónlistin í myndinni er þannig að það má vel horfa á hana með lokuð augun.

 

Til baka

 

 

 

 

  

 Reynslusögur á RÚV !

Umfjöllun morgunútvarps Rásar 2 um sjúkdóminn og batann hefur vakið athygli. Fyrst var frábært viðtal við Guðlaugu Kjartansdóttur og í öðrum þætti brilleraði Arnar Eggert. Í þriðja þættinum var viðtal við Önnu Jónu Ármannsdóttur og mæltist henni vel að vanda. Hún hefur verið edrú í 30 ár. Svo heyrum við sögu Valgeirs Skagfjörð í fjórða þættinum. Mælum margfalt með þessum viðtölum á Rás 2.

 

 

 

 Nora Volkow í 60 MINUTES

Viðtal 60 mínútna við mestu áhrifamanneskju í fíkniheimum í dag, Íslandsvininn Noru Volkow, forstöðukonu NIDA, bandarísku fíknirannsóknarstofnunarinnar. Viðtalið er að hálfu um þekkingu á fíkn og að hálfu um afa Noru; félaga Trotskí. Og hér talar hún um hættulegastu fíkniefnin.

 

 

 Dagleiðin langa

Minnum á sýningar SÁÁ á Dagleiðinni löngu; frábært leikrit og aðgangseyririnn rennur til góðra mála. Enginn þarf að velkjast í vafa um hversu góð þessi sýning er; hún er frábær eins og hér kemur fram.